 |
Di dirokede iro |
 |
|
Rojek wek îro... 1639 Fîlozafê Mezin, Îdrîsê Bedlîsî; yêkû bi eslê xwe Kurde, liser banga Siltan Selîm, Îdrîsê Bedlîsî, bangî hemî Mîr û Beglerên Kurda û Serok Eþîran kir, bi hevre peymanek girêdan, bi Siltan Selîm re hevalbendî kirin. Ew þerê giran û mezin, yêkû di navbera, Sefewîayan û Osmaniyan da, ji holê rakirin, di vî encamê da, Sefewî tekçûn, serkevtin bu para Siltan Selîm. Kurdistan, weke Heremên Azad, girêdayî bi Osmaniya ve ma...
Piþtê cenga Çaldiranê (1514) di navbera Osmanî û Îranî yan de þer û cenge li ser Kurdistanê, nêzîkî 130 salî dewam kir. Heta ku di sala 1639 an de Osmanî û Sefewî li hev hatîn û li bajarê Qesra Þîrîn civiyan peymana Qesra Þîrînê (1639) çekirin. Piþtî vê peymanê, herêma Erdelan ji Îranê re dima, herêma Mukrî û Þehrezur (Silêmanî) jî ket destê Osmaniyan. Herêmên Kurdistanê yên din, weke mîrnîsîna Cizîrê, Umadiye, Soran û Baban jï, li ser rewþa xwe ya berê man. Lê, ceng û þer ji Kurdistanê xilas nebûn. Ji aliyekî þerê bira-kujî yê, ji aliyek dinda jî, istila û dagirkeriya Osmanî û Îranî yan. Heya sala 1831 peymana Qesra Þîrîn bi her rewþ û bendên xwe cih girt û Kurdistan bi tecayî ket bin destê wan û di navbera wanda hate bêþkirin û bû du parçe...
Di Sedsala 17 de û 07-17 ê Gûlana 1639 de, bi rêya, Fîlozafê Mezin, Îdrîsê Bedlîsî yê Kurd, Peymana Qasra Þîrîn, di navbere Þahê 1. Ebbas û Siltanê Osmaniyan Muradê 4. da hat pêk anîn. Di vê paymanê de, Kurdistan bu du beþ, beþek ket bin metîgerî ya Îranê û beþek ma dibin metîgerî ya Osmani yan de.
|
|
|
 |
| |
BÊ OL DÝBE, BÊ XAK NABE
BÊ OL DÝBE, BÊ XAK NABE Bê ol dibe, bê xak nab e;
Xak tune be, jîn çênab e.
Gava kû mirov bê xak be;
Hebûna wî, bi xwe heram e.
Nav û maf, ji boy her beþ e;
Dagirkerî, qet nameþ e.
Ji boy mirov bibe xwedî ol;
Ger azad be, ne bindest be.
Heger zarav qedexe be,
Çandinî di bin desta de be,
Gel ê mazlûm tim kole be;
Ol u îman, dirav nake !
Ger azad be qewmê xwedê;
Ev e, ol û îman li dinê.
Qey çav nabin e vê zulmê;
Îslam ne ev e, rûmet e.
Îslam, li hember zulmê ye;
Li ser heq û hiqûqê ye.
Her beþ, qewmekî xwedê ye;
Dinya, mala her kesî ye.
Ma ni xwedîyê vê alemê;
Em giþ þandine ser ruê dinê.
Gotîye; "qet zulmê nekin;
Mazlûm li ku be, dest dirêj kin".
Misliman î, ol napirse !
Mafê her beþ, diparêz e.
Zulmê tucar qebûl nak e;
Bi zalim re, cengê dike.
Nabêj, "elhes tê bibe wek min";
Zordarî tune di ol ê min.
Kesî tucar biçûk nabîn e;
Ol, herkes an dihebîn e.
Çi Kurd, çi ereb, çi Ecem;
Çi Laz, çi Çerkez, çi Turkmen;
Hemû beþer, xwedî maf in;
Li wê dinyê nobedar in.
Pêwîste, em êgir vemrîn e;
Wê dojhê ji ser xwe hilîn e.
Em biparêz, maf ên hevdû;
Wê, bi xwe ber bihuþt þên biv e.
Wekhevî - yek, bi rûmetî;
Bê zilm û zordarî û çekî;
Ger em fikr ên xwe, nû bikin;
Ol û îman ê çêbikin
Bajarê Ezmir, 05. 03. 1995
Îsmet Dax ( Dað )
medicagyapim@hotmail.com
medicagyapim@hotmail.com http://www.xoybun.com/extra/slide/Unbenannt-2.swf
http://www.pdk-xoybun.com/nuceimages/Newroz_Kurdistan_PDK_Xoybun_x1.jpg
http://www.pdk-xoybun.com/nuceimages/Nexise_Kurdistane_PDK_b.jpg
Mafê Kopîkirin &kopîbike; PDK-XOYBUN; wiha, di xizmeta, Kurd û Kurdistanê daye : Pirojeya Kurdistana Mezin, Pirojeyên Aborî û Avakirin, Pirojeyên Cand û Huner, Lêkolîna Dîroka Kurdistanê, Perwerdeya Zimanê Kurdî, Perwerdeya Zanîn û Sîyasî, Weþana Malper û TV yên Kurdistane. Tev maf parastî ne. Weþandin:: 2006-11-16 (4810 car hat xwendin) [ Vegere ] | PRINTER |
|
|